*TRASA: Toporowa Cyrhla – Wielki Kopieniec szlak zielony

DŁUGOŚĆ SZLAKU: 2,3km

SUMA PODEJŚĆ: 331m

ORIENTACYJNY CZAS PRZEJŚCIA: 1h 05 min

*w jedną stronę.

Na poniższej mapce zobaczysz jak wyglądała Nasza wędrówka, której celem było pokazanie dzieciom ich pierwszy zachód słońca w górach

Dzieci wielokrotnie oglądały moje wyprawy na wschód lub zachód słońca i patrząc na te cudowne widoku również chciały tego doświadczyć, Ostatnio nadarzyła się ku temu okazja, więc szybko ją wykorzystaliśmy.

Wyjechaliśmy w piątek rano z Opola i po 3,5h drodze do Zakopanego podjechaliśmy na parking od razu przy wejściu na zielony szlak w Toporowej Cyrhli przy ulicy Oswalda Balzera. Ostatnio wchodziliśmy na Wielki Kopieniec 2 lata temu i wtedy jeszcze nie było tego parkingu. Cena to 30 zł za dzień i pomieści około 30 aut. W sezonie na pewno szybko się zapełnia.

Ruszyliśmy szlakiem zielonym, na początku mocno pod górę wśród domków i bacówki, gdzie można zakupić oscypki oraz spotkać owieczki. Dalsza droga jest bardziej łagodna, aż do budki z biletami wstępu do TPN. Przypomnę, że aktualnie koszt wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego to bilet w kwocie 8 zł za osobę dorosłą, 4 zł za bilet ulgowy. Dzieci do lat 5 mają wstęp bezpłatny.

Drogowskaz wskazuję 35 minut trekkingu na Polanę Kopieniec, z której w 20 minut dojdziemy na szczyt Wielkiego Kopieńca. Czas jest jak najbardziej adekwatny do rzeczywistości i Nam trekking zajmuję jedną godzinę. Jak zawsze podczas Naszych wędrówek dbam o dobry humor małych uczestników i wymyślam nowe zabawy albo częstuję ich jedzeniem, które przygotowałam ( wkrótce pojawi się dla Was do pobrania darmowy e-book z przepisami na szlak, którego twórcami będzie wielu autorów kochających góry tak jak my).

Szlak jest łagodny i bardzo malowniczy. Warto się wybrać tutaj z dziećmi, gdy szukamy miejsca na pierwszą, ale ciekawą wędrówkę górską. Dawid podczas tej wyprawy testował użycie kijków trekkingowych. Z wielkim entuzjazmem z nimi wędrował i na pewno będą mu towarzyszyć na kolejnych szlakach. Dzięki nim powstała nowa zabawa na szlaku pt. holowanie zmęczonej mamy. Podczas, której Dawid przy użyciu kijka „ciągnie” zmęczoną mamę na szczyt. Takie zabawy, ale również wiele więcej znajdziesz w filmikach na naszym koncie na Instagramie http://www.instagram.com/podrozujaca.mama Dzięki różnym zabawom na szlak, nasze wędrówki są udane, a dzieci chętniej przemierzają górskie szlaki.

Szlak prowadzi przez las, aż do Polany Kopieniec, gdzie odbijamy w prawo kierując się na szczyt Wielkiego Kopieńca. Zostało już tylko 20 minut do szczytu, więc dzieci pokonują drogę żwawo i z zaciekawieniem. Zaplanowali już swoje zabawy na szczycie autkami, które Dawid niesie w swoim plecaku. Szczyt jest kamienisty więc, tym bardziej ich to cieszy, bo znajdą dużo ciekawych dróg dla aut Trasa jest ciekawa dla dzieci i bardzo widokowa, więc rodzice również będą zadowoleni.

Udało się! Na szczycie Wielkiego Kopieńca spędzamy ponad godzinę, wyczekując upragnionego pierwszego zachodu słońca dzieci w górach. Było to dla nich ekscytujące doświadczenie i cieszę się, że udało się je zrealizować. Panorama na szczycie jest cudowna, pogoda wyborna i każde z Nas oddaje się swojej pasji. Dzieci zaczynają zabawę, a ja z radością podziwiam widok na góry oraz zachodzące słońce. Na niebie działa się magia i wszyscy byliśmy nią zachwyceni, spędziliśmy na szczycie piękne wspólne chwile, pełne uśmiechu i radości. Nasz pobyt w górach to same dobre wspomnienia, dlatego tak bardzo polecam wędrować z dziećmi po górach. Takie spędzanie wolnego czasu to budowanie wspomnień, które zostaną z Wami na zawsze.

Jeżeli wybierasz się z dziećmi w góry i potrzebujesz pomocy, masz pytania napisz do mnie

Ściskam, Podróżująca Mama

TRASA :

Szczyrk Kosajonka – Na pięciu Drogach – Schronisko Górskie PTTK Klimczok – Klimczok

DŁUGOŚĆ SZLAKU : 3,9 km

SUMA PODEJŚĆ: 399m

ORIENTACYJNY CZAS PRZEJŚCIA: 1h 45 min

Rozpoczęliśmy wędrówkę szlakiem niebieskim, a następnie przy skrzyżowaniu Na pięciu Drogach wybraliśmy dłuższą trasę i szlakiem zielonym doszliśmy do Schroniska, a następnie na szczyt.

Uwielbiam jesień w górach i jak widać na poniższych zdjęciach jest co podziwiać. Trasa jest malownicza i na pewno o każdej porze roku jest warta odwiedzenia. My naszą wędrówkę rozpoczęliśmy o później porze, ze względu na dłuższe sobotnie leżakowanie ( tak jestem śpiochem :P) oraz trasę autem z Opola do Szczyrku. Wiedzieliśmy, że pogoda w tym dniu Nam dopiszę, a trasa nie jest bardzo wymagająca i nie potrzebujemy na nią dużo czasu.

Szlak jest dość łagodny, a pojawiające się wzniesienia nie stanowią problemu, gdy podczas przerwy można się dobrze bawić Podczas każdej Naszej wspólnej wędrówki wymyślamy nowe zabawy. Dzieci uczą się kreatywności, ale rodzice również. To jeden z bardzo ważnych elementów, aby wędrówka górska była udana. Wbrew temu co może się wydawać, na szlaku znajdziemy mnóstwo możliwości na ciekawe zabawy jak np. układanie wieży z kamieni.

W drodze na szczyt Klimczoka mijamy schronisko górskie, gdzie znajduje się mały plac zabaw, z którego moje dzieciaczki oczywiście skorzystały. Często wspominam o tym na swoim koncie na instagramie www.instagram.com/podrozujaca.mama , iż zawsze podczas Naszych wyjazdów zwracam uwagę na miejsca z atrakcjami dla dzieci. Na szczycie Klimczoka znajdziemy również tron królewski, gdzie wszyscy robią sobie pamiątkowe zdjęcie. Razem z Oliwką też postanowiłyśmy zrobić sobie zdjęcie i myślę, że śmiało można je zatytułować: księżniczki czekają na księcia z bajki

Szlak na Klimczok to idealna propozycja na pierwsze wędrówki po górach z dziećmi, jak również na szybki wypad, gdy mamy mniej czasu. Nas najczęściej można spotkać w Tatrach, natomiast przekonujemy się, aby odkrywać również inne górskie zakamarki. Tym bardziej, że Beskidy są bardzo malownicze i warto je odwiedzić

A Wy byliście już w Beskidach?

Ściskam

Magda – Podróżująca Mama

W 2022 roku w lipcu i sierpniu na szlakach wędrowało 1,8 mln osób. Najczęściej wybieranym szlakiem było Morskie Oko – ponad 400 tys. osób. Drugim – Dolina Kościeliska ponad 200 tys. osób. Przykładowo w Dolinie Lejowej w tym samym czasie było niecałe 4 tys. osób. (źródło statystyki TPN, turystyka wp.pl)

Patrząc na te liczby, może jednak warto wybrać mniej uczęszczany szlak i cieszyć się pięknem gór

Dla osób bardziej doświadczonych, większość tych miejsc pewnie jest znana. Natomiast dla osób rzadko odwiedzających Tatry polecam odwiedzić te szlaki:

1. Rówień Waksmundzka
2. Gęsia Szyja
3. Czerwony Staw w Dolinie Pańszczycy
4. Wielki Kopieniec
5. Przysłop Miętusi
6. Smreczyński Staw
7. Dolina Tomanowa
8. Dolina Olczyska
9. Dolina Małej Łąki
10. Nosal
11. Dolina Lejowa
12. Hala Stoły
13. Butorowy Wierch

Większość z nich można przejść z dziećmi. A jak podróżować z dziećmi? Sprawdź na moim Instagramie https://www.instagram.com/podrozujaca.mama/

Ściskam, Podróżująca Mama.

DŁUGOŚĆ SZLAKU: 15,3 km

SUMA PODEJŚĆ: 1049 m

ORIENTACYJNY CZAS PRZEJŚCIA: 6h 30 min

Należy zwrócić uwagę, żeby dojść do początku szlaku w Kalatówkach trzeba dodać jeszcze przejście z Kuźnic do Kalatówek, czyli: 1,4 km – 50 min. To samo dotyczy powrotu. Koniec czarnego szlaku ścieżki nad reglami to Dolina Dudowa. Z niej trzeba się jeszcze dostać do parkingu, czyli trzeba pokonać 3,2 km – 1h.

Reasumując cała trasa wyniesie 19,9 km, a czas wydłuży się do 8 h 20 min. Suma podejść 1239m.

Dzięki temu, że ta ścieżka prowadzi przez wszystkie Doliny, można tą trasę przejść w dowolnym kierunku lub tylko jej część.

Na ostatnim Babskim wyjeździe w góry z ośmioma cudownymi kobietami oraz Przewodnikiem Tatrzańskim przeszliśmy ten szlak częściowo. Zaczynając trekking w Dolinie Strążyskiej, a kończąc w Dolinie Kościeliskiej.

Trasa jest bardzo malownicza i warto ją przejść nawet częściowo. Szczególnie, gdy warunki pogodowe nie sprzyjają wędrówkom w wyższych partiach gór. Poniżej znajdziecie kilka zdjęć ze szlaku Ścieżka nad Reglami.

Więcej gotowych tras znajdziecie w moich kolejnych wpisach lub na Instagramie pod #poznajgóry https://www.instagram.com/podrozujaca.mama/

Chcesz o coś zapytać? Napisz do mnie

Ściskam, Magda – Podróżująca Mama

Dystans ok. 9 km , czas przejścia 3h 45 min, nasz czas 4h 30min

Sarnia Skała ( kiedyś nazywana Małą Świnicą ) to szczyt w Tatrach Zachodnich, który tworzy skalistą grań o długości 300 metrów, zbudowany z wapieni dolomitowych. Z jej szczytu jest doskonały widok na Giewont, a z drugiej strony na miasto Zakopane. W związku z tym, że Giewont jest moim ulubieńcem, w końcu to mój Rycerz z bajki :D, Sarnia Skała to był odpowiedni szczyt, aby zabrać dzieci i pokazać im bliżej Giewont, który za jakiś czas też będzie w ich zasięgu

Stopień trudności, a zdobycie Sarniej Skały z 4latkiem i 6latką

W ciągu naszego pobytu majówkowego doczekaliśmy się tego jedynego w pełni słonecznego dnia i zdecydowaliśmy, że atakujemy. Nastroje dzieci były pełne optymizmu, więc tym bardziej to był ten moment (dzień wcześniej Dawida okiełznał bunt 4 latka :P). Osobiście jeszcze nigdy nie wchodziłam na ten szczyt, więc starałam się jak najwięcej informacji poszukać w internecie, aby ocenić skale trudności dla dzieci. Chociaż należy pamiętać, że zawsze można zawrócić i ja również brałam taką ewentualność pod uwagę. Szlak czerwony Doliną Strążyska do Polany Strążyskiej, jest bardzo przyjemny i bez większych trudności dla dzieci. Spokojnym spacerkiem każdy zuch sobie poradzi. Później szlak żółty pod sam Wodospad Siklawicy to trochę kamiennych schodków, 10-15 min i jesteście na miejscu. Od Polany Strążyskiej czarnym szlakiem na Sarnią Skałę, zaczynają się schody i to w przenośni i dosłownie. Szlak pnie się mocno w górę i od tego czasu nie ma już prostej drogi, aż do samego szczytu. Dla dzieci jest to bardzo wymagający szlak, ale uważam, że jeżeli przeszły już jakąś cięższą trasę oraz nie boją się ekspozycji to spokojnym krokiem doskonale sobie poradzą Dodatkowo pomocna dłoń rodzica, kwestia czasu i jesteście na szczycie.

Dolina Strążyska oraz Wodospad Siklawica

Naszą podróż rozpoczęliśmy na ostatnim parkingu na Dolinie Strążyskiej płacąc 10 zł za dzień. Dodatkowym kosztem jest wstęp do Tatrzańskiego Parku Narodowego normalny 7 zł, ulgowy od 6 lat 3,50 zł. Po kilku krokach już mogliśmy cieszyć się piękną leśną aurą, ćwierkającymi ptaszkami oraz szumiącym strumykiem. Ścieżka jest bardzo łagodna, a cała Dolina Strążyska malownicza z wyłaniającym się widokiem na Giewont. Mieliśmy tyle szczęścia, że słońce towarzyszyło nam przez cały spacer, aż chciało się iść dalej. Dzieci jak zwykle na początku wędrówki ochoczo szły lub biegły, pozując do zdjęć jak to mają w zwyczaju. Każde z nich standardowo spakowało do plecaka najbardziej potrzebne rzeczy, czyli: wodę, zabawki, zabawki, zabawki i okulary przeciwsłoneczne

Dochodzimy do Polany Strążyskiej, gdzie można odbić na szlak , którym w zeszłym roku podążałam na szczyt Giewontu. Z tego miejsca Śpiący Rycerz wygląda bardzo majestatycznie. Spytałam dzieci, czy wchodzimy na tą górę.. Odpowiedź była yyyyy.. ja się boję Tylko podobną odpowiedź usłyszałam pokazując im Sarnią Skałę z daleka. Często wydaję się, że to jest trudne i niemożliwe, ale jak się już pokona część trasy to nagle cel jest w zasięgu ręki i głupio odpuścić

My jednak udajemy się prosto do Wodospadu Siklawica, mijając po drodze miejsce z ławeczkami i stołami oraz otwartą bufet z jedzeniem i piciem. Dobre miejsce na odpoczynek i jedzonko. Nasz cel jeszcze daleki, dlatego nie zatrzymujemy się, mijamy rozwidlenie, które prowadzi na Sarnia Skałę oraz Wodospad Siklawica. Podążamy żółtym szlakiem i po kamyczkach idziemy lekko w górę pod Wodospad. Później wrócimy do tego rozwidlenia, aby wejść na szlak czarny prowadzący na Sarnia Skałę.

Niestety w związku z tym, że zima w tym roku trwa i trwa, szlak był oblodzony i śliski. Jakiś czas temu zaopatrzyliśmy się w raczki dla dzieci i w tym momencie były dla dzieci przydatne. Bez większych problemów dzieci wbijały kolce w lód i wchodziły stabilnie. Dla nich to nie lada atrakcja, że mają takie kolce, więc z wielką chęcią zawsze je zakładają na buty. Nie jest to też zbyt skomplikowane i czasochłonne oraz drogie ( koło 50 zł), a widzę sporą różnicę jak idą po takiej oblodzonej drodze pod górę, a już tym bardziej z górki. Udało się nam dość sprawnie pokonać ten krótki odcinek pod Wodospad Siklawica.

Wodospad Siklawica w pełnym słoneczku, pod północną ścianą Giewontu, to widok naprawdę warty zobaczenia. Opada z dwóch ścian prawie pionowych, o łącznej długości 23m. Trasa do tego momentu przebiega dość łagodnie, więc warto ją pokonać wspólnie z dziećmi. My spędziliśmy tam dużo czasu na odpoczynek i jedzonko. Siedząc na kamieniach i nasłuchując szumu wodospadu.. Polecam

Wejście na szczyt Sarniej Skały 1377m n.p.m.

Schodzimy z Wodospadu Siklawica i odbijamy na szlak czarny, który pnie się schodkami w górę. Z każdym schodkiem bliżej do celu. Im wyżej tym za plecami coraz ładniejsze widoki, Schody zamieniają się w drogę, lecz ciężko mi stwierdzić jaką, ponieważ jest dość sporo śniegu. Znowu zakładamy nasze raczki i wspinamy się dość stromymi podejściami w górę. Zatrzymujemy się co jakiś czas aby odpocząć i mijamy zjeżdżających ludzi na pupach, którzy mimo prób zejścia na nogach ślizgają się. Niestety nie wygląda to zbyt bezpiecznie, ponieważ przy szlaku jest już przepaść z jednej strony, a droga momentami dość mocno zakręca. Naprawdę w górach ważne jest, aby być odpowiednio przygotowanym. Droga przeplata się schodami bez śniegu i oblodzoną górką.

Im wyżej, tym ładniejsza panorama za naszymi plecami, a na szlaku widzimy po lewej stronie nasz cel czyli Sarnią Skałą. Dzieci odczuwają już zmęczenie w nogach i pytają kiedy będziemy na górze. Chociaż i tak najczęstsze pytanie to: co mamy jeszcze do jedzenia? Kiedy coś zjemy? Jesteśmy głodni.. Zastanawiałam się ostatnio czy przypadkiem te słodkie przekąski nie stały się główną atrakcją naszych wyjazdów. Mimo tego, że staram się przygotować coś dla nas zdrowego do jedzenia na szlak, czasem nasze wyjazdy wyglądają tak, że zabieramy same gotowe przekąski, bo prostu tak jest wygodniej i szybciej. Nie zawsze wszystko jest takie idealne jak teoretycznie powinno

W końcu dochodzimy na Czerwoną Przęłęcz 1301 m n.p.m. z której zostało już tylko 10 minut na szczyt. Jest tutaj ławeczka, na której odpoczywamy i nabieramy siły, aby zaraz atakować szczyt Widoki są już coraz ładniejsze. Samo podejście zajęło Nam z 20 minut, ponieważ po drodze była kolejna ławeczka, którą dzieci musiały koniecznie wypróbować. Dodatkowo mieliśmy czas na pozbycie się raczków i mogliśmy wchodzić wyżej. Droga na szczyt to kamienne schodki, a jedyny moment lekkiej wspinaczki pojawia się przed samą górą, który jest bardzo krótki. Dzieci pokonują ten kawałek bez większego problemu sami, pomagając sobie rączkami lub w trudniejszych momentach trzymając się za rękę dorosłego. Szczególnie w momentach, których pojawia się przepaść i większa ekspozycja.

Na szczycie jest bardzo wietrznie, Oliwia w bardzo urokliwy sposób chowa się w szczelinie, żeby uchronić się przed wiatrem. Widok z Sarniej Skały bardzo mnie zaskoczył, podobnie jak z Nosala we wrześniu ( zdobytego również z dziećmi). Są to dość niskie szczyty jak na Tatry, a widać z nich naprawdę wiele. To najbardziej urokliwe, dość łatwo dostępne góry z taką panoramą Wystarczy, żeby zakochać się w Tatrach na dobre, a potem zdobywać kolejne i kolejne szczyty Oliwka już powiedziała, że kocha góry, a to tak miło usłyszeć. Gdy starasz się, organizując ten cały wyjazd, a dzieci to doceniają.

Nie spędzamy na szczycie zbyt wiele czasu, a wszystko przez porywisty wiatr, który utrudnia bezpieczne poruszanie się na grani. Szybkie zdjęcia widoków, opatulenie dzieci i uciekamy niżej, gdzie wiatr słabnie. A szkoda, bo marzyło mi się poleżeć na szczycie i popatrzeć na mojego Rycerza

Widoków ciąg dalszy, naprawdę jest to szczyt godny polecenia

Zejście Doliną Białego

Po dość szybkim zejściu ze szczytu, docieramy z powrotem na Czerwoną Przełęcz, a stamtąd kierujemy się w przeciwnym kierunku niż wchodziliśmy i kierujemy się czarnym szlakiem w stronę Doliny Białego. Znowu ze względu na oblodzoną drogę jesteśmy zmuszeni założyć raczki i wędrujemy w dół. Na pierwszej krzyżówce wchodzimy na szlak żółty. Trasa jest kręta, kamienista, miejscami już piaszczysta. Wzdłuż Doliny Białego towarzyszy nam piękny Biały Potok, którego szum dobrze słychać, gdyż schodziliśmy już koło 16 i szlak był pusty

Schodziliśmy dość szybkim tempem, aby dostać się do naszego apartamentu w Kościelisku oraz na obiecany basen z dziećmi Na którym dzieci miały tyle energii, a ja już nie mogłam się doczekać kiedy minie te 45 minut i będzie można odpocząć Wspominałam Wam już kiedyś, że zawsze staram się, aby nasze wyjazdy górskie były połączone z innymi atrakcjami dla dzieci. Chce, aby zawsze dobrze im się kojarzyły Po ponad 10km wędrówce, ale nie dystans się tutaj liczy, a te wzniesienia, które udało im się pokonać, stwierdziliśmy, że podarujemy im spacer do parkingu na Dolinie Strążyskiej. ( a mieli tyle siły patrząc na basenowe wariactwa). Dzieci spokojnym spacerem z dziadkami, zeszli do końca Doliny Białego, która jest pod samą skocznią Wielka Krokwią w Zakopanem. Stało się to dla nich małą niespodzianką W międzyczasie z Pawłem przebiegliśmy się po auta na parking w Dolinie Strążyskiej i podjechaliśmy pod skocznię po resztę ekipy Uwielbiam zbiegać na szlakach ze skałek, dokładnie patrząc na jakie kamienie stawiać stopy

Reasumując był to przepiękny, aktywny i dość wymagający dzień na szlaku, który na pewno był rekordem dla dzieci pod względem trudności oraz długości szlaku. Czeka na Nas jeszcze wiele wyzwań

Jeszcze jedno Dostaje od Was pytania, czy wędruje sama z dziećmi po górach. Odpowiadam: różnie Przykładowo ostatni wpis o Kłodzkiej Górze, dotyczył naszej wędrówki we trójkę. Wszystko zależy od możliwości, czasu i chęci pozostałych. W tej wędrówce był z Nami Paweł oraz dziadkowie dzieciaczków. Mam pomysł na ten blog i na jego treści, które tutaj zamieszczam. Nigdy nie chciałabym, aby stał się opowieścią o moich bliskich, znajomych itp., bo szanuję ich prywatność oraz uważam, że wplątanie ich tutaj nic nie zmieni i jest to po prostu niepotrzebne. Treści, które tutaj czytacie to „moja” opowieść o tym jak spędzamy wolny czas Spokojnie to naprawdę jest w porządku

Kończę ten wpis, bo mam wrażenie, że mogłabym pisać godzinami i dniami. Zaraz, zaraz godzinami to na pewno, bo trochę czasu to zabiera

Podziękowania należą się dla Wszystkich, którzy wspierają mnie w tym co robię, pomocą i opieką przy dzieciach oraz ciepłym słowem i konstruktywną krytyką

Ściskam Was! Zostawcie ślad po sobie

Madzia

Zlokalizowana jest między Kłodzkiem a Złotym Stokiem, w którym można zwiedzić Kopalnie Złota (bardzo polecam, muszę w końcu zabrać tam dzieci). Nasza podróż rozpoczęła się od Opola do parkingu na Przełęczy Kłodzkiej i z tego miejsca weszliśmy na szlak niebieski (czas przejścia ok. 1,5h, z dziećmi wchodziłam koło 2h, suma podejść 332m) Parking na Przełęczy Kłodzkiej jest darmowy, znajduję się od razu przy głównej drodze, na zakręcie dlatego trzeba uważnie go szukać na drodze. Nawigacja Google Maps prowadzi idealnie do celu. Na Kłodzką Górę, można wejść również szlakiem niebieskim od strony miejscowości Bardo (czas przejścia ok. 3,5h) oraz od Kłodzka szlakiem żółtym ( czas przejścia ok. 3h10m).

Wejście na szlak niebieski od razu z parkingu na lewo, oznakowanie szlaku przez cała trasę bardzo poprawne. Już po kilku minutach spacerku, pierwsze odbicie w prawo i szlak prowadzi mocno pod górę. Jest to z pewnością najtrudniejsze podejście na całym odcinku.

Strome podejście doprowadza nas do pierwszego punktu jakim jest Przełęcz Podzamecka 595 m n.p.m. Droga zmienia się w szeroką i płaską, gdzie natrafiamy na rozwidlenie, którym podążamy spacerując w lewo.

Zazwyczaj góry, które zdobywam z dziećmi były przetestowane wcześniej najpierw przeze mnie. Znając ich możliwości oceniam wtedy stopień trudności i decyduje czy są gotowi na zdobycie tego szczytu. Znajomość przeze mnie trasy jest pomocna podczas naszych wędrówek, ponieważ czuję się wtedy pewnie i wiem, że raczej nic mnie nie zaskoczy, a na pewno się nie zgubię. Niestety nie każdy szlak jest bardzo dobrze oznakowany. Istotna dla mnie jest też wiedza jak daleko zostało do celu, gdy dzieci zadają pytanie : ile jeszcze? Zawsze mówię im prawdę, że np. jeszcze połowa drogi, ale na pewno na spokojnie sobie poradzą. To był pierwszy szczyt, który zdobywaliśmy pierwszy raz razem od samego początku. Zdobycie Kłodzkiej Góry, pokazało mi jak uważne są moje dzieci i ciągle szukają oznaczeń szlaku, bo to one pierwsze wskazały mi drogę, gdy ja się zastanawiałam

Właśnie w tym momencie, z pięknej szerokiej i płaskiej drogi leśnej, dzieci zauważyły dwa oznaczenia wskazujące, że musimy zboczyć z drogi w lewo i ostro w górę w wąski przesmyk. Znowu musimy się trochę namęczyć, nie ma tak łatwo

Po kolejnym podejściu czeka nas trochę wędrówki po płaskim i nawet z górki. A to doprowadza nas do pięknego, bardzo malowniczego miejsca, gdzie można usiąść na pniu i rozkoszować się ciszą i wyłaniającym się widokiem. Dalej nasze ostatnie rozwidlenie Trzy Granice 730 m n.p.m., na którym skręcamy w lewo i wędrujemy prostą ścieżką na sam szczyt.

Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze powstała tam dość niedawno, bo latem 2020 roku. Ma wysokość 34,5 m, a taras widokowy jest na wysokości 30 metrów. Obecnie wejście na wieże jest bezpłatne. Widok z wieży jest przepiękny, niestety nie udało mi się zbyt wiele uchwycić. Po pierwsze e względu na moje skupienie nad wchodzeniem na nią i nad trzymaniem moich dwóch dzielnych wędrowników mocno za rączki

Jestem z nich bardzo dumna, że odważyli się wejść na samą górę wieży widokowej, pomimo strachu, który pojawił się w połowie drogi Dla osób z lękiem wysokości nie lada wyzwanie Na wieży spędziliśmy może kilka minut i dzieci chciały już zejść w dół, dlatego piknik odbył się na dole. Mimo, że wcześniej zapowiadali iż będą jeść na wieży

Za to sporo czasu spędziliśmy na szczycie, łapiąc promienie słoneczne i konsumując to co udało mi się wnieść w plecaku na górę Dzieci zdążyły zapoznać się z rówieśnikami, a także puszczały bańki mydlane, które były dla nich niespodzianką schowaną w plecaku Nawet nie wiecie jaka to była radość z posiadania zwykłych baniek

A jeżeli dotrwałeś do końca naszej wędrówki i chcesz wiedzieć jeszcze więcej, zapraszamy na nasz pierwszy filmik

Nie lubię się nudzić i jeśli mnie znasz to dobrze o tym wiesz, że lubię zaskakiwać i wymyślać nowe rzeczy Jak wybrałam miejsce naszej kolejnej wędrówki, zaczęłam się zastanawiać w jaki sposób można ją urozmaicić. Zawsze przy planowaniu wspólnego dnia z dziećmi muszę się do tego przygotować, tak też zrobiłam tym razem szukając w Internecie dodatkowych opcji. Wpadłam na stronę z wypożyczalnią rowerów i stąd pojawił się pomysł, żeby pokonać ja na rowerach.

Z dnia na dzień zadzwoniłam do wypożyczalni spytać o szczegóły i zarezerwować rowery na poranek. Na stronie była informacja, że posiadają przyczepki, więc stwierdziłam, że będzie to super rozwiązanie. Z czystym sumieniem mogę polecić wypożyczalnie, na która trafiłam przypadkowo. Właściciele bardzo uprzejmi i pomocni, na miejscu dopasowali rower pode mnie, przygotowali przyczepkę itp. Rowery markowe w bardzo dobrym stanie, czyste jak nowe Wypożyczalnia mieści się w Witowie, zaraz przy wejściu na Dolinę Chochołowską. Parkujesz auto bezpłatnie na terenie wypożyczalni, wsiadasz na rower i jedziesz. Aktualny cennik wypożyczalni jest na stronie

Link do wypożyczalni znajdziesz tutaj:

Rowery Chochołowska – Wypożyczalnia rowerów górskich u Magdy (rowerychocholowska.pl)

Rano pojawiliśmy się na miejscu, gdzie wszystko było już przygotowane. Dzieci pomimo tego, że na styk zmieściły się w przyczepce, były ucieszone na samą myśl wycieczki, podczas której po prostu sobie odpoczną Do środka na spokojnie zapakowała się większość potrzebnych rzeczy. Polecam rodzicom młodszych dzieci o skorzystanie z takiego doskonałego narzędzia na przejażdżki Sama żałuję, że spróbowaliśmy go dopiero w zeszłym roku, myśląc zawsze, że dzieci będą się nudzić lub płakać. Na pierwszy raz warto wypożyczyć i samemu się przekonać jaka będzie reakcja dziecka

Ruszyliśmy. Naszym celem była trasa Doliną Chochołowską od wypożyczalni rowerów do Schroniska Na Polanie Chochołowskiej 1148m n.p.m. Jest to odległość 7,3km z sumą podejść 281m. W większości trasa przebiega równym asfaltem, podczas której jazda na rowerze to sama przyjemność. Im bliżej schroniska tym trudniej, pojawia się droga piaskowo-kamienna oraz kamieniste podejście i stroma końcówka.

Po przejechaniu pierwszego odcinka pojawia się malownicza Siwa Polna, na której odbywa się kulturowy wypas owiec, a w bacówce można zakupić oscypki i inne regionalne wyroby. Znajduję się tam również Karczma, dla spragnionych jedzonka lub picia Dalszą drogę w dalszym ciągu pokonuję się asfaltem, aż do Polany Huciska, gdzie droga zamienia się w szutrowo- kamienną. Na tej polanie kończy swój bieg ciuchcia z wagonikami ( której początkiem jest początek wejścia do Doliny Chochołowskiej), z której można skorzystać, aby spacer był krótszy lub po prostu się nią później wrócić dla urozmaicenia wycieczki.

Niestety w momencie, gdy dojechaliśmy na Polanę Huciska zaczęła się ulewa. Prognoza pogody wskazywała w tym dniu niskie prawdopodobieństwo deszczu. Natomiast jak to w górach, wiem to z doświadczenia, można spodziewać się naprawdę dziwnych anomalii pogodowych. Ulewa trwała koło 15-20 min, po której przeciskało się później słońce. Niestety podczas deszczu byliśmy zmuszeni się zatrzymać. Dzieci siedziały schowane w przyczepce, która miała folie przeciwdeszczową ochraniającą większość przyczepki. Dodatkowo ukryliśmy się pod drzewami w lesie i założyliśmy na siebie kurtki przeciwdeszczowe. Większość osób wskoczyła do ciuchci i wróciła na początek A my tak staliśmy i czekaliśmy.. Gdy deszcz był coraz mniejszy, zastanawiałam się do dalej robić, wracać czy jechać dalej. Sprawdziłam stan naszych rzeczy oraz to czy dzieci się przemoczyły. Wszystko było ok. Deszcz ustał, a chmury były coraz jaśniejsze. Zapadła decyzja, że jedziemy dalej. W schronisku sprawdzimy dokładnie czy trzeba się przebrać i coś wysuszyć

Powietrze po deszczu było cudowne, gorzej z drogą, która była pełna kałuż i błoto miałam, aż do szyi Z drugiej strony powtarzałam sobie, że tak rzadko jesteśmy w Tatrach, a przecież to tylko błoto Dzieci były zasłonięte moskitierą, aby miały czym oddychać i żeby odparowały okienka. Dodatkowo na nogach kurtkę przeciwdeszczową, aby jak najmniej się na nich nachlapało. Teraz już tylko zostało dojechać do Schroniska, a tam odpocząć, przebrać się, wysuszyć i zjeść coś dobrego Wzdłuż trasy nie opuszczał nas Chochołowski Potok, w tle którego rozpościerał się co chwilę widok na góry.

Najcięższa okazała się końcówka, ponieważ pojawiło się strome podejście, które ciężko było pokonać na rowerze po kamienistej drodze. Co nie oznacza, że się nie da, a byli wytrwali w boju, którym się to udało Samo podejście do Schroniska nie jest długie, więc już na jego widok dostaje się mocy, aby móc w końcu odpocząć. Chociaż niektórzy odpoczywali sobie przez większość trasy, na jej koniec, udało się w końcu zasnąć

Schronisko na Polanie Chochołowskiej jest największym schroniskiem w Tatrach Polskich i najlepszą bazą noclegową w Tatry Zachodnie. W środku mieści się Papieski Ośrodek Historii Turystyki Górskiej, 121 miejsc noclegowych, restauracja, kiosk z pamiątkami. W schronisku trochę sobie odpoczęliśmy, zjedliśmy, przebraliśmy to co było mokre i ruszyliśmy w drogę powrotną, a to już było z górki

Na szczęście nie złapał nas już żaden deszcz w drodze powrotnej. Trasa przebiegła sprawniej i szybciej, ze względu na ciągły zjazd z górki. Cała wycieczka nie należała do najłatwiejszych, szczególnie przez wysiłek na rowerze, a również przez deszcz, który utrudnił poruszanie się po mokrej nawierzchni. Mimo wszystko dzieci odebrały ją bardzo pozytywnie. Nauczyły się trochę cierpliwości pod drzewkami w przyczepce, czekając aż przestanie padać. Opiekuńczości, siedząc ze sobą kilka godzin w ciasnej przyczepce i dzieląc się przekąskami. Oliwka śpiewała Dawidowi kołysankę i głaskała go po główce żeby zasnął Dla takich chwil warto się trochę pomęczyć

Zostaw po sobie ślad w komentarzu, daj znać czy byłeś kiedyś na Dolinie Chochołowskiej, a może się wybierzesz?

Jak można dojechać na Gubałówkę?  Gdzie zaparkować na Gubałówce?

1. Samochodem , wjeżdżając prawie na sama górę. Startując od Krupówek mamy samochodem koło 8 km – 13 min. Z łatwością możemy trafić wpisując Gubałówka na Google Maps. Mijamy po drodze Polane Szymoszkowa przy hotelu Mercure Zakopane, a później po skręcie w prawo podjeżdżamy pod górę, gdzie można zobaczyć kolejną przepiękna panoramę Tatr. Jak znajdziecie miejsce, warto się zatrzymać nawet na chwilę. Po wjeździe wyżej parkingów jest sporo, są widoczne od razu, cena 15-20 zł na dobę.
2. Kolejką linowo terenową , która ma ok 1300 m długości i wjazd zajmuje nie całe 4 minuty. Kolejka jest czynna przez cały rok i cieszy się sporą popularnością wśród turystów. Bilety można zakupić na miejscu, lecz można się spodziewać sporej kolejki. Dlatego polecam zakup biletów on-line PKL • Strona główna i aktualny cennik znajdziesz tutaj: Kolej Linowo-Terenowa Gubałówka Bilety – PKL

Dzieci do lat 4 maja bilet darmowy.

• 3. Na pieszo co polecam najbardziej, ze względu na spokój i widoki pojawiające się wraz z kolejnym krokiem My wybraliśmy ten wariant i zaczęliśmy naszą wycieczkę od zaparkowania auta Parking pod Gubałówka na ulicy Szkolnej, koszt 5 zł za 1h lub 20 zł za cały dzień. Stamtąd pomiędzy licznymi sklepikami dosłownie ze wszystkim, dotarliśmy do dolnej kolejki na Gubałówkę, gdzie znajduję się płatna toaleta.

Tutaj moje zaskoczenie było ogromne, ponieważ przy płocie po lewej stronie wzdłuż kolejki jest wydeptana ścieżka, w którą kierują się liczni turyści. Podchodząc kawałek pod górę napotykamy drogowskaz „teren prywatny”. Wyobraźcie sobie, że na tym odcinku, który nie jestem szlakiem, tylko wydeptaną ścieżką stoją dwa punkty poboru opłat, 4 zł za osobę, czyli razem 8 zł. Dzieci wchodzą za darmo. Dlaczego pobierają opłaty? Zgodnie z prawdą działki po których przebiega ta dzika trasa są prywatne, w związku z czym wszystko odbywa się zgodnie z prawem. Przestrzegam zatem, aby nie iść nigdy żadnymi szlakami, które po prostu nie są oficjalnymi trasami wyznaczonymi przez PTTK.

My wybraliśmy szlak niebieski, który prowadzi przez Walową Górę, jest on dość długi, ale bardzo rzadko uczęszczany przez ludzi. W pewnych momentach szliśmy całkowicie sami, co pozwoliło podziwiać widoki bez tłoku i hałasu. Tutaj znajdziesz link do tej trasy: Mapa szlaków turystycznych w górach. Planowanie i kalkulator tras | mapa-turystyczna.pl (mapa-turystyczna.pl) Długość szlaku niebieskiego to 3,3 km i czas przejścia ok. 1,20h. Suma podejść 305m.

Jak dostać się na darmowy oficjalny niebieski szlak na Gubałówkę?

Jak już dotrzemy do dolnej stacji kolejki na Gubałówkę, po prawej stronie jest toaleta, a za nią mostek i wejście stromym asfaltem pod górę na niebieski szlak. Mijamy po prawej stronie domki i dochodzimy do rozwidlenia, które może być mylące. W prawo szeroka droga, która również jest prywatna, a na lewo wąski szlak przez lasek i tutaj idziemy W tym miejscu złapmy dzieci za rękę i może pojawić się błoto, jeżeli wcześniej padał deszcz. Dotrzemy do dużej polany, na której warto się zatrzymać i zobaczyć jaka panorama ukrywa się za naszymi plecami Czeka nas jeszcze tylko kilka wzniesień i rozpoczyna się piękny spacer po płaskiej dróżce, z cudownymi dźwiękami natury, a nie gwaru tłumów ludzi. Ostatnia prosta to już droga asfaltowa do samego szczytu, która jest najsłabszym etapem tej trasy. Na której zaczyna się ruch już turystyczny.

Jak dostać się na darmowy oficjalny czarny szlak na Gubałówkę?

Drugi oficjalny szlak czarny, również jest szlakiem bezpłatnym i bardzo podobnym do tego, który jest tą sztucznie wydeptaną płatną ścieżką przez teren prywatny. Zaczyna się od skrzyżowania ulic Powstańców Śląskich oraz Gładkie, tylko tutaj  trzeba zaparkować auto bliżej tego wejścia czyli przy ulicy Gładkie, na której również są parkingi. Długość szlaku czarnego 1,7 km i czas przejścia 1h , suma podejść 293 m. Tutaj znajdziesz link do tej trasy: Mapa szlaków turystycznych w górach. Planowanie i kalkulator tras | mapa-turystyczna.pl (mapa-turystyczna.pl)

Co można robić na Gubałówce?

Oprócz podziwiania z tarasu widokowego przepięknej panoramy  Tatr i Zakopanego, można skorzystać z licznych punktów gastronomicznych i sklepików. Oferowane są też jazdy na kucykach, zjeżdżalnia grawitacyjna. My nie korzystaliśmy z żadnej oferty rozrywek, ponieważ dzieciaczki w swoich magicznych plecaczkach zabrali swoje ukochane zabawki i bawili się nimi w piasku, który mieści się zaraz po zejściu z tarasu widokowego na sporej polanie. Można się tam rozłożyć i odpocząć Staram się również nie korzystać z usług gastronomicznych (budek) w takich miejscach, a raczej stawiam na sprawdzone miejsca z jedzeniem ( opowiem Wam w innym wpisie, gdzie w Zakopanem warto jeść). Na każdą wycieczkę sama przygotowuje jedzenie i przekąski, a gdy wracamy już na nocleg, zazwyczaj koło 18-19 zjadamy obiadokolację w sprawdzonej restauracji lub w miejscu noclegu.

Jak wejść pieszo z dziećmi na Gubałówkę?

Moich dzieci była to pierwsza przygoda z górskim szlakiem. Sam początek był dla nich już bardzo wymagający przez strome podejście asfaltowe, więc już wtedy usłyszałam, że bolą ich nogi. Tłumaczę im, że zaraz będzie łatwiej, a nóżki ćwiczą dlatego bolą. Szukam na trasie zawsze punktu zaczepienia, mówiąc np. „ ciekawe czy tam wyżej mieszkają jakieś ptaszki, zwierzątka, a może można ułożyć drogę z kamyczków? itp.” Pokonując każdy kolejny kawałek jest coraz bliżej do celu. Nie obejdzie się bez marudzenia dzieci, mówiących o bolących nogach. Zawsze im mówię, że z każdym krokiem będzie coraz lepiej i ciekawiej. A nóżki nauczą się chodzić i wytrzymywać coraz więcej. Wszystkiego przecież trzeba się nauczyć. Następnie szybka zmiana tematu, bo widać na niebie jak chmura ułożyła się w jakiegoś ufoluda.

Na szlaku często robimy przerwy, w których pozwalam im na zabawę piaskiem, patyczkami, kamykami. Pijemy wodę, a w nagrodę, np. że już są w połowie drogi częstuję ich ulubioną gumą mambą lub lizakiem Nigdy ich nie poganiam, a czas przejścia, który jest napisany na szlaku, traktuję z przymrużeniem oka i dodaje dodatkowe 30 minut. Uważam, że na wszystko przyjdzie czas, w końcu ich nóżki są o wiele mniejsze od naszych.

Zawsze jestem z nich bardzo dumna i wielokrotnie im to powtarzam, szczególnie na mecie, że udało im się o własnych siłach zdobyć  ten szczyt ( nawet jak trzeba było trochę ich ponosić w kryzysowych momentach). Nastawienie to naprawdę połowa sukcesu.

Kolejna nagroda, która czekała na nich na szczycie to zjazd kolejką w dół, który bardzo im się podobał Niestety widoki z samej kolejki były zasłonięte przez sporą ilość osób w wagonikach, jednak lepiej wejść samodzielnie i mieć czas na ich podziwianie. A jaka satysfakcja dla wszystkich, hoho

Chcesz zapytać o coś, czego nie znalazłeś w treści? Zapraszam do kontaktu lub komentarza

Buziaki!